اشیا موزه صرفا موجودی بیجان نیستند. آنها روایت گر چهره مردمانی از جنس کویر و کوهستان هستند. در مسیر بازدید از موزه، روایتگری آن انجام می شود. متصدی قصههای موزه با دانایی و تسلط بر اشیا و اسناد و نگاتیوها، بازدید کننده را به درون آنها برده و این اشیا بیجان را به موجوداتی جاندار و محرم اسرار مردم تبدیل میکند.
این موزه خصوصی بوده و کلیه اشیا ، نگاتیوها و اسناد آن بصورت شخصی، امانی، اهدایی و خریداریشده میباشد.
منطقه فرهنگی کاشان، از دیرباز به فرش، سفال، مس، معماری، مخمل و ابریشم و گلاب شهرت داشته که همه اینها مهارت و صنایع این منطقه را معرفی و موجب شگفتی همگان شده است. آن چیزی که از این منطقه مهجور مانده، هنرهای تجسمی، نمایشی و موسیقی آیینی است. پیشینه منطقه کاشان در این هنرها، بسی ماندگار تر و به نسل فعلی منتقل شده است. تاریخ عکاسی و فیلم منطقه فرهنگی کاشان، مربوط به اواسط سلطنت ناصرالدین شاه قاجار بوده است. در مدت زمان بسیار کوتاهی، شاید یکسال پس از ورود دوربین عکاسی به کاشان توسط خاندان هاشم اف، این جعبه جادو با شگفتی تمام میان مردم منطقه جای گرفته و به سرعت فراگیر شد.اکنون پس از یک ونیم قرن از تولد عکاسی در این منطقه، میلیون ها نگاتیو عکاسی از چهرههای مردم این ناحیه در مرکز اسناد موزه نگهداری میشود.
این مجموعه حاصل ۳۵ سال تلاش بی وقفه در گردآوری و ساماندهی فرهنگ عکاسی و فیلم منطقه کاشان است. خوشحالم به سهم خودم توانستم بخش پنهان هنر و فرهنگ، و حافظه مردم شهر را به موزه ای تبدیل کرده تا آیندهگان، لایه های پنهان این شهر را دیده و به ادامه آن بپردازند. روز ۱۸فروردین ۱۴۰۴ شمسی موزه فرهنگ عکاسی و فیلم کاشان متولد و به مردم خوب ایران تقدیم شد. امیدوارم با شعار هر خانه یک موزه، این نهضت در شهر ها و خانه های دیگر تداوم پیدا کند.
امیر مقامی
در دوره ناصرالدین شاه، دوربین عکاسی توسط روسیه به ایران هدیه شد و مدتی بعد نیکلای پاولف دیپلمات روسی اولین عکس را در آذر ۱۲۲۱ شمسی در ایران به ثبت رسانید. دوربین پس از ورود به دربار ناصرالدین شاه، تقریبا به مدت بیست سال در حرمسرای شاهی باقی ماند و مردم عادی توان استفاده از آنرا نداشتند. پس از آن به تدریج و حدودا در سالهای ۱۲۴۰ شمسی، دوربین عکاسی جنبه عمومی گرفته و از انحصار شاه خارج و به محدوده ارگ سلطنتی رسید. عکاسی در آن دوره به نوعی جادوگری محسوب میشد زیرا میتوانست شبیه انسان را ثبت کند. قیمت بالای مواد خام آن، موجب شد مردم عادی تهران از ثبت کردن خودشان محروم بمانند، به همین دلیل بیشتر عکسهای اولیه تهران از اشراف، درباریان، و پولدارها به ثبت رسیده است. در شهر کوچک کاشان قدیم، به دلیل تجارت فرش به آذربایجان و بادکوبه، تاریخ عکاسی متفاوتی رقم خورده است.
میانه سالهای ۱۲۴۰ تا ۱۲۵۰شمسی، برادران هاشم اف دوربین عکاسی را بهواسطه شغل تجارتشان، از بادکوبه به کاشان آورده و عکاسی را به عنوان یک شغل و تفنن شروع میکنند. در همان سالهای اولیه، علما، روحانیون، مکتبخانهها و در مدت بسیار کوتاهی بازاریان و مردم عادی کاشان که بهواسطه سطح بالای درآمدشان امکان عکاسی از خود را داشتهاند، سوژه عکاسی برادران هاشم اف میشوند. بدین ترتیب در مدت زمان بسیار کوتاهی، عکاسی در کاشان عمومی شده و مردم عادی عکسهای زیادی از خودشان ثبت میکنند. بدین ترتیب تاریخ عکاسی کاشان، به سمت عکاسی چهره و خانوادگی گرایش چشمگیری پیدا میکند. عکاسی از سالهای ۱۲۷۰شمسی در این شهر کوچک رونق زیادی گرفته و عکاسان دیگری از جمله، جواد خان آریانپور، میرزا علی آقا مهین، آقا هلال مقدس و خاندان بالاخانچی، ظهور کرده و این مهارت شگفت انگیز را به نسل بعدی منتقل کردهاند.
